28 sierpnia uczestniczyliśmy w uroczystościach upamiętniających Danutę Siedzikównę „Inkę” w 80. rocznicę jej śmierci. Uroczystości miały miejsce w Białymstoku przy pomniku „Inki”, a ich organizatorem był Klub Gazety Polskiej Białystok – Centrum im. Żołnierzy Wyklętych. Była to okazja do oddania hołdu bohaterom walki o niepodległość Polski.
Danuta Siedzikówna „Inka”
Danuta Siedzikówna, znana jako „Inka”, urodziła się w 1928 roku i była sanitariuszką oraz łączniczką 5. Wileńskiej Brygady Armii Krajowej. Pochodziła z patriotycznej rodziny, a już w 1943 roku, mając zaledwie 15 lat, złożyła przysięgę Armii Krajowej i ukończyła szkolenie sanitarne.
Działalność po wojnie
Po zakończeniu II wojny światowej „Inka” kontynuowała działalność konspiracyjną, pomagając rannym żołnierzom i wykonując zadania łączniczki. W lipcu 1946 roku została aresztowana przez Urząd Bezpieczeństwa. Pomimo brutalnego śledztwa, nie zdradziła swoich towarzyszy broni. Skazana na karę śmierci, wyrok wykonano 28 sierpnia 1946 roku w Gdańsku, gdy „Inka” nie miała jeszcze ukończonych 18 lat. Jej postawa stała się symbolem niezłomności i wierności ideałom niepodległej Polski.
Feliks Selmanowicz „Zagończyk”
Razem z „Inką” w wyniku mordu sądowego zginął także Feliks Selmanowicz, znany jako „Zagończyk”. Urodzony w 1904 roku, był żołnierzem Armii Krajowej i powojennego podziemia niepodległościowego, związanym z 5. Wileńską Brygadą AK majora Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki”.
Życie i działalność
„Zagończyk” brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku, a podczas II wojny światowej służył w Korpusie Ochrony Pogranicza i działał w konspiracji. Po wojnie dowodził patrolem dywersyjnym „Łupaszki”, prowadząc działalność organizacyjną, zdobywając środki dla podziemia oraz kolportując antykomunistyczne ulotki.
